دوستان من، شما فکر می کنید دست کم در یک چشم انداز 5 ساله، جایی برای امیدواری به بهتر شدن، یا بهتر بگم، عادی شدن شرایط زندگی در کشورمون هست؟

چرا امیدوار نباشیم دوست من؟ چاره ای جز امیدواری داریم؟ من فکر می کنم هیچ سرنوشت محتومی برای هیچ کسانی وجود ندارد و رفتار آن هاست که سرنوشتشان را می سازد. امید هم نوعی رفتار است و نه تنها یک باور ذهنی. این که امید داشته باشیم به شرایط مناسبی برسیم شرطی است برای رسیدن به شرایط مناسب و شایسته. البته در باره راه های دنبال کردن امید ها باید بسیار سنجید و کاوید که آن هم نیازمند امید است.