من هم موافق‌ام که کاریکاتور در رسانه‌های ایرانی و شاید هنوز در رسانه‌های غربی، مظلوم است و به قولی گوشت‌قربانی!

اما به نظرم آن‌چه در ماجرای کاریکاتور نیویورکر از اوباما و همسرش اتفاق افتاد، بیش از آن‌که به خود کاریکاتور روی جلد ربط داشته باشد، به نحوه چیدن طرح روی جلد و عدم‌اشاره به موضوع گزارش (که انتقاد از تبلیغاتی مشابه محتوای این کاریکاتور علیه اوباما بوده) روی جلد، و مهم‌تر از همه درنظرنگرفتن تفاوت‌های مخاطب خاص و مخاطب عام از سوی سردبیری این نشریه بوده است.

شاید اگر این کاریکاتور در صفحات داخلی نیویورکر چاپ می‌شد، آن را فقط مخاطبان نخبه و فرهیخته نیویورکر می‌دیدند و چنین انتقادهایی از آن به پا نمی‌شد اما چاپ‌شدن این کاریکاتور روی جلد و دیده‌شدن‌اش روی همه دکه‌های روزنامه‌فروشی که همه‌کس و نه فقط مخاطبان نخبه این هفته‌نامه از جلویش می‌گذرند، آن را در معرض دید مخاطبان عام قرار داد؛ و نه مخاطبان هدف‌گذاری‌شده نویسنده(های) گزارش و حتا شاید طراح این کاریکاتور.

با این حال اصل نتیجه‌گیری آقای رمضان‌زاده برایم جالب است و آن را قبول دارم که حتا در رسانه‌های غربی و در جوامعی که خیلی از صورت‌های دیگر رسانه را آزاد پذیرفته‌اند، هنوز کاریکاتور زیر ذره‌بین است و چه بسا آن‌قدر که کاریکاتورها تحدید می‌شوند، قالب‌های دیگر رسانه‌ای تحدید نشوند.

بله هادی درست می گوید که کاریکاتور در همه جا زیر نگاه بیشتری است که به نظر من دلیل اصلی أن کارکرد های این رسانه عصر کلاسیک روزنامه نگاری است که از  قابلیت تداوم خود در رسانه های پس از روزنامه برخوردار است. نیویورکر یکی از نمونه های کلاسیک بهره گیری از کاریکاتور است و جست وجو کردن ابعاد این کار در سایت نیویورکر هم خالی از لطف نیست. هم فال است هم تماشا هم خبرو تفسیر است هم طنز زنده با تجربه ترین روزنامه نگاران و طنز پردازان