اشعار شعرای معاصر در قالب ساز و آواز سهیل نفیسی قدرت عجیبی دارد که آرامش عجیب تری را به من و همنسل های من (لا اقل آنهایی که او را می شناسند و دوستش دارند) می دهد. به قول یکی از دوستان: با گیتار کارای ساده ی خیلی قشنگی میکنه... انقدر ساده که آدم به وجد میاد!
تشبیه کار او به نقالی حس دلنشینی رو القا می کنه که تا بحال بهش فکر نکرده بودم. حیف که دیر از برگزاری کنسرتش با خبر شدم...
"قاصد روزان ابری داروگ... کی می رسد باران..."