رفتاری که این روزها در حق افغان‌های مقیم ایران روا داشته می‌شود، برای من ایرانی شرم‌آور است؛ ولو آن‌که مجوز اقامت در کشورمان را نداشته باشند.

چه موضوعی که در این گزارش به آن اشاره شده و چه طرح‌های نیروی انتظامی یا دیگر نهادها مثل طرح "طرد اتباع بیگانه" (باور کنید اسمش رسما همین است!) در شیراز که بر اساس آن وسایل نقلیه عمومی مثل تاکسی و اتوبوس و مینی‌بوس، دیگر حق ندارند اتباع "بیگانه"ی "غیرمجاز" را سوار کنند!

برای درک آن‌چه در حق این افغان‌ها روا داشته می‌شود، کافی است خودمان را جای یکی از آن‌ها بگذاریم: فکر کنیم گزارشی بخوانیم حاکی از این‌که یکی از دولت‌های اروپایی به خاطر تحریم‌های اقتصادی یا هرچیز دیگر، تصمیم گرفته دیگر به ایرانیان آن کشور، خدمات درمانی پیش‌رفته ارائه نکند یا آن‌ها را سوار مترو و انوبوس و تاکسی و دوچرخه عمومی نکند! تحقیرآمیز و مشمئزکننده است، نه؟!

پیشینه تاریخی و فرهنگی و حتا قومیتی ایرانیان، به افغان‌ها خیلی نزدیک است. مثلا اگر صدسال‌پیش تاریخ به گونه‌ای دیگر پیش رفته بود، امروز هیچ فرقی بین شهروند مشهدی یا بیرجندی با شهروند هراتی نبود.

اگر قرار باشد صرفا به خاطر این‌که کسی شناس‌نامه ایرانی ندارد، این‌طور مورد بی‌اعتنایی و بی‌احترامی قرار بگیرد، چه جایی برای سخن‌گفتن از انسانیت و مهرورزی و این‌قبیل شعارها می‌ماند؟!

شاید این استدلال منطقی به نظر برسد که "پول ایرانی، باید خرج ایرانی شود"، اما هیچ انسان خیـّر یا هم‌نوع‌دوستی نیست که بودجه‌ای را صرفا برای این درماندگان اختصاص دهد؟

من حدس می‌زنم ریشه این رفتارها که متاسفانه به نظر می‌رسد از دید عموم مردم هم پذیرفته‌شده یا دست‌کم موجه است، بیشتر در عـِرق ملی روبه‌فزونی‌ای است که این‌روزها به کار خیلی‌ها آمده و می‌آید!

وظیفه روزنامه‌نگاران در چنین اوضاعی، انعکاس دقیق و عینی این رفتارهاست تا مخاطب فرصت پیدا کند زشتی رفتاری که آن را موجه می‌پندارد، در آینه رسانه ببیند.

به نظرم این گزارش به‌خوبی توانسته گوشه‌ای از این زشتی را به رخ بکشد.

یک‌بار دیگر در عکس بالای این گزارش،‌ به چشم‌های آن کودکان افغان نگاه کنید که هنوز فرق ایرانی‌بودن و افغان‌بودن را یاد نگرفته‌اند ولی جان‌شان در گروی این تفاوت است...

باز هم یک کار عجولانه و بدون تدبیر. متأسفم که چنین اخباری را می‌خوانم. واقعاً اگر هر یک از مسؤلان خودشان را جای این درماندگان قرار دهند چنین قوانینی را تصویب نخواهند کرد اما مشکل اینجاست که مسؤلان ما غالبا نه مدیرند و نه مدبر.