به عنوان خواننده ، از خواندن فضایی که از فرشخانه ی ایران ساخته اید لذت بردم . هر خواننده ای را وسوسه می کند تا یکبار به این موزه سفر کند . تنها نکته ای که فکر کنم ، به ارزش این مطلب بیش از کنون می افزود ، شیوه ی " نقطه گذاری " و تمایزش با استفاده از " ویرگول " است .
به این جملات دقت کنید :
«موزه فرش ایران»، بعد از «پارک لاله» و «موزه هنرهای معاصر»، در ابتدای خیابان دکتر فاطمی با تابلوی کوچک فلزی چنان میان شلوغی خیابان ها گم شده است و برای رهگذران چندان جلب توجه نمیکند،( ویرگول ) ساختمان اصلی موزه با طرحی برگرفته از دارقالی (با طراحی و اجرای "محمد ولی فرمانفرماییان") در دل باغی به نسبت کوچک، در میان درختانی بلند بنا شده است.
آیا ویرگول ، در جای مناسب تعبیه شده است ؟ آیا با توجه به مکان ویرگول گذاری ، جمله نرم خوانده می شود ؟
به این مورد نیز دقت کنید :
سالن نمایش با نورهای کوچکی که بر بدنه فرشها تابیده روشن شده و به جز چند توریست ژاپنی و مرد میان سالی که با چند جوان در گوشهای جلوی یکی از فرشها ایستاده، بازدید کنندهای ندارد، ( ویرگول ) مرد میان سال، «بیژن اربابی» مدیر گروه فرش دانشگاه هنر در تهران است که با چند نفر از دانشجویانش برای دیدن فرشها آمدهاند : «تصور ما بر این است که می شود برای نمایش فرش های موزه، سیکل گردشی بهتر و یا شرایط مناسب تری آماده کرد حتی در این رابطه از دانشجویان خواستیم که طرح هایی ارائه کنند.»
در هر دو مورد ، ویرگول درست در پایان یک جمله و به جای نقطه ، گذاشته شده است . به گونه ای که جملات ، به جای توقف ، ادامه دار خوانده می شوند و معنی و مفهوم اصلی خود را از دست می دهند . ویرگول برای نفس گیری در وسط جمله ی طولانی است و کاربردش بسیار بسیار با نقطه فرق دارد . البته معتقدم که اشتباه تایپی است و رفع می شود .