«کریم باقری» در سال ۱۳۸۰ و در سن ۲۷ سالگی از تیم ملی کنار رفت و در چند سال گذشته به دفعات تاکید کرده بود قصد ندارد به تیم ملی بازگردد و حتی در سال ۱۳۸۵ به دعوت «امیر قلعه نویی» برای بازگشت به تیم ملی جواب منفی داد. در این شرایط، تصور نمی شد که دوباره این بازیکن با تجربه، ملی پوش شود. اما باقری هفت سال پس از خداحافظی اش، برای تیم به میدان رفت و گل زد و این بازگشت آنقدر قابل توجه بود که حتی در سایت فیفا هم بازتاب داشت.
چرا رفت؟
در بیست و چهارم آبان ماه ۱۳۸۰، ایران برای جبران شکست صفر بر دو در بازی رفت مقابل «ایرلند» به یک پیروزی با اختلاف دو گل برابر این تیم در ورزشگاه آزادی نیاز داشت. نتیجه ای غیر از این، مانع صعود ایران به جام جهانی ۲۰۰۶ می شد. اما ایران نتوانست در ورزشگاه آزادی از پس حریف قدرتمند خود برآید و تک گل دیر هنگام «یحیی گل محمدی» هم برای صعود ایران به جام جهانی چاره ساز نشد. کریم باقری در آن روز بازی ضعیفی در ورزشگاه آزادی به نمایش گذاشت، به نحوی که در اواسط نیمه دوم، عده ای از تماشاگران که تیم ملی را در آستانه حذف می دیدند و عصبی و ناراحت شده بودند در واکنش به بازی غیر قابل قبول شماره ۶ تیم ملی این شعار را سر دادند: «باقری حیا کن! تیم ملی رو رها کن!»
باقری که در رقابت های مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۲ به اعتقاد اکثر کارشناسان و حتی «میروسلاو بلاژویچ»، سرمربی وقت تیم ملی ایران، عملکرد چندان مطلوبی نداشت. پس از آن بازی و نرسیدن تیم ملی به جام جهانی در تماسی با «محسن صفایی فراهانی»، رئیس «فدراسیون فوتبال» اعلام کرد که از تیم ملی خداحافظی کرده است. این بازیکن در شرایطی آن تصمیم را گرفت که تا به آن روز دوران بسیار موفقی را در تیم ملی پشت سر گذاشته بود و در ۸۰ بازی، ۴۷ گل به ثمر رسانده بود و به عنوان گلزن ترین هافبک جهان در بازی های ملی شناخته می شد. با این وجود کریم تصمیم گرفت در ۲۷ سالگی دیگر برای تیم ملی بازی نکند.
تلاش برای بازگرداندن
از همان روزی که خبر کناره گیری کریم از تیم ملی منتشر شد، تلاش هایی برای بازگرداندن این هافبک پرسابقه سر گرفت. در این میان، «برانکو ایوانکوویچ»، سرمربی جدید تیم ملی که جانشین بلاژویچ شده بود با باقری برای منصرف کردنش تماس گرفت اما این تماس هم نتیجه ای نداد. در سال های بعد هم اتفاقاتی مشابه رخ داد. در سال ۸۴ این تلاش ها به اوج رسید؛ در آن سال باقری بازی های بسیار خوبی در خط دفاعی «پرسپولیس» انجام داد و رسانه ها و تماشاگران فوتبال از ایوانکوویچ می خواستند که باقری را به تیم ملی دعوت کند. اما سرمربی تیم ملی معتقد بود که در خط دفاعی بازیکنانی بهتر از باقری وجود دارند و نیازی نیست که این بازیکن صاحب نام به تیم ملی دعوت شود و روی نیمکت بنشیند. خود باقری هم مثل گذشته عنوان می کرد که دیگر به تیم ملی فکر نمی کند. در همان روزها بود که «روزنامه شرق» در گزارشی نوشت که علت این که برانکو تمایل ندارد باقری را دعوت کند این است که در سال ۸۰ هنگامی که برانکو پس از انتصابش به عنوان سرمربی تیم ملی از باقری خواسته بود که به تیم ملی بازگردد با بی اعتنایی این بازیکن روبه رو شده بود.
به هر ترتیب، در سال هایی که برانکو هدایت تیم ملی را بر عهده داشت هرگز کریم باقری به تیم ملی دعوت نشد. پس از پایان جام جهانی ۲۰۰۶، امیر قلعه نویی به جای برانکو ایوانکوویچ هدایت تیم ملی ایران را بر عهده گرفت و در اولین فهرست دعوت شدگان به تیم ملی نام کریم باقری هم دیده می شد اما باقری این دعوت را نپذیرفت و عنوان کرد بهتر است به جای او جوان ترها در تیم ملی بازی کنند و آن موقع بود که این تصور پیش آمد که دیگر هیچ گاه باقری به تیم ملی بر نمی گردد و شمار بازی های ملی او از عدد ۸۰ عبور نخواهد کرد.
بازگشت به دوران جوانی
در مهرماه ۱۳۸۷ اتفاق مهمی برای تیم ملی ایران رخ داد و «علی دایی» اعلام کرد کریم باقری به تیم ملی باز خواهد گشت. درخشش فوق العاده باقری در لیگ ایران موجب شده بود تا خیلی ها خواهان بازگشت این بازیکن به تیم ملی شوند. کاپیتان «پرسپولیس» که با تیمش در فصل گذشته، قهرمان لیگ ایران شده بود، از سوی فدراسیون فوتبال به عنوان بهترین بازیکن آن فصل معرفی شد. همچنین شماره ۶ «پرسپولیس» فصل جدید را هم بسیار خوب شروع کرده بود و همین درخشش باقری باعث شد تا بیش از ۸۰ در صد مردم در نظر سنجی برنامه ۹۰، خواهان بازگشت این بازیکن به تیم ملی شوند. بالاخره کریم باقری پس از هفت سال قبول کرد دوباره برای تیم ملی بازی کند. این در حالی بود که او چند هفته قبل گفته بود: «من دیگر به تیم ملی فکر نمی کنم و فقط به فکر این هستم تا برای پرسپولیس خوب بازی کنم، در تیم ملی هم نفراتی هستند که دیگر به من نیاز نباشد.» اما آمادگی چشم گیر این بازیکن ۳۴ ساله و نظر مساعد علی دایی موجب شد تا باقری به دعوت دایی جواب مثبت بدهد. این در حالی است که علی دایی هم در ابتدا چندان بر بازگشت همبازی قدیمی اش اصرار نداشت.
اما چه شد که او نظرش را عوض کرد، سرمربی تیم ملی در این باره توضیح داد: «در گذشته کریم در پست هافبک دفاعی بازی می کرد و ما در آن پست بازیکنان آماده تری چون "جواد نکونام" و "آندرانیک تیموریان" داشتیم و مناسب نبود بازیکن بزرگی مثل باقری به تیم ملی دعوت شود و روی نیمکت بنشیند. اما در حال حاظر کریم آنقدر آماده است که باید به تیم ملی دعوت شود.»
در واقع یکی از دلایلی که باعث شد تا همگان خواهان بازگشت باقری به تیم ملی شوند، بازی های خوب او در این فصل بود. این بازیکن تبریزی این فصل به جای هافبک دفاعی در پست هافبک هجومی بازی کرد و در پست جدیدش بسیار خوش درخشید و گل های فراوانی به ثمر رساند. در این میان خیلی از کارشناسان آمادگی کنونی این بازیکن باتجربه را با دوران اوج او در جوانی اش مقایسه می کنند.
مثل زیدان
بازگشت باقری به تیم ملی با حواشی هم رو به رو بود. او در بازی دوستانه تیم ملی مقابل «قطر» که یکشنبه ۱۹ آبان در «دوحه» برگزار شد، در شرایطی با بازوبند کاپیتانی و شماره شش تیم ملی به میدان رفت که پیش از این بازوبند کاپیتانی به «مهدی مهدوی کیا» اختصاص داشت و شماره ۶ را جواد نکونام می پوشید. مهدوی کیا بلافاصله عنوان کرد از این که باقری بازوبند را می بندد اصلا ًناراحت نیست و افتخار می کند که دوباره همبازی کریم شده است. اما نکونام در ابتدا در مصاحبه با چند روزنامه ورزشی از جمله «دنیای فوتبال» گفت از این که پیراهن مورد علاقه اش به باقری داده شده راضی نیست.
اما او هم چند روز بعد، در آستانه بازی حساس «ایران» و «امارات» در راه رسیدن به جام جهانی ۲۰۱۰ مثل مهدوی کیا و دیگر ملی پوشان از بازگشت باقری به تیم ملی استقبال کرد و گفت: «اگر باقری پیراهن شماره شش را بپوشد این باعث افتخار من است. من با تمام وجود این پیراهن را به او میدهم. اگر آقا کریم این پیراهن را بپوشد انگار من آن را پوشیدهام. باقری الگوی من بوده و هست و زمانی که نوجوان بودم همیشه دوست داشتم مثل او بازی کنم. با افتخار این شماره را به باقری پس میدهم.»
به هرترتیب کریم باقری در ۲۹ آبان ماه ۱۳۸۷ در دیدار مهم «ایران» و «امارات» تک گل ارزشمند ایران را وارد دروازه حریف کرد تا ایران از یک شکست نجات پیدا کند. کاپیتان تیم ملی پس از آن بازی گفت: «خوشحالم که برابر امارات توانستم در دقایق پایانی گلزنی کنم تا تیم ملی با یک امتیاز به تهران بازگردد. با توجه به سال ها دوری از تیم ملی، برای حضوری موثر مقابل امارات انگیزه زیادی داشته و به گلزنی امیدوار بودم.»
این گل، چهل و هشتمین گل ملی باقری در هشتاد و دومین بازی ملی اش بود. بازگشت باقری به تیم ملی آنقدر جالب و باشکوه بود که سایت «فدراسیون جهانی فوتبال» (فیفا) هم به آن اشاره کرد و از باقری به عنوان «زیدان ایران» نام برد. به نوشته این سایت، زیدان پس از این که در سال ۲۰۰۴ از تیم ملی «فرانسه» خداحافظی کرد، به تیم ملی بازگشت و این تیم را به جام جهانی ۲۰۰۶ رساند و باقری هم قصد دارد برای تیم ملی ایران این کار را انجام دهد و می خواهد پس از بازگشتش به تیم ملی ایران، این تیم را به جام جهانی ۲۰۱۰ برساند.