حتماً در این چند هفته گذشته زیاد شنیدین که: «فرشید امین، تنها خواننده ی ایرانی بود که شب انتخابات ریاست جمهوری آمریکا (۴ نوامبر برابر با ۱۴ آبان) در ضیافت حزب دموکرات استان اورنج کانتی (نزدیکای لس آنجلس که جمعیت زیادی ایرانی داره) برای پیروزی "اوباما"؛ ترانه جدیدی خواند.»

اسم این ترانه انگلیسی که خود فرشید ساخته، «با من دعا کن» (PRAY WITH ME) هست. اما باورش سخته که از خوندن ترانه جدیدش برای شب تحویل دولت در «واشنگتن»؛ صرفه نظر کرده! ترانه ای به اسم «پیروزی» (VICTORY) که تقریباً کارش تموم شده و حتی قول اجراش رو داده بوده.

این تصمیم رو چند شب پیش گرفت و تلفنی به من گفت: «لزوماً عوض شدن رئیس جمهوری؛ پیروزی ای رو ضمانت نمی کنه! هر وقت آقای اوباما بعد از چهار سال خدمت تونست شرایط رو به معنای واقعی بهبود بده، اون وقت انتخابش یه پیروزی به حساب می آد و من حاضرم این ترانه رو براش بخونم ولی الان نه. همون آهنگ «با من دعا کن» بهترین آهنگیه که می شه برای رئیس جمهور جدید آمریکا خوند.»

فرشید می گه: «من روی صحنه که رفتم، خودم رو برای طرفدارهای اوباما، یک ایرانی معرفی کردم. می خواستم بدونن که حرف یک ایرانی در این انتخابات چیه و چه استنباطی از جنگ و خشونت و چه خواسته هایی داره. من می خوام این وضعیت اسفناک عوض بشه. الان به این نتیجه رسیدیم که جنگ و خونریزی تنها راه حل نیست؛ بلکه آخرین راه حلیه که از این به بعد می شه در نظر گرفت.»

داستان ترانه «با من دعا کن» فرشید امین که شب انتخابات اجرا کرد، شنیدنیه.

حدودای یه هفته قبل از این که فرشید این ترانه رو زنده روی صحنه اجرا کنه، به طور اتفاقی در استودیوی «فرخ آهی» در لس آنجلس دیدمش. برای ضبط صداهای زمینه (مثل صدای گیتار) همین آهنگ آمده بود و با یکی از تکنسین های استودیو داشت مو رو از ماست می کشید بیرون. فرخ آهی رو کرد به من و گفت: «خیلی برای آهنگ هاش وسواس به خرج می ده.»

به خودم گفتم که همه خواننده ها اینجورین! ولی وقتی که فرداش برگشتم و بعد دوباره شب دیر وقت، فرداش، و پس فرداش... متوجه حرف آهی شدم و به خودم گفتم : «فکر نکنم آلبوم بعدیش تو دوره بعدی انتخابات آمریکا هم بیرون بیاد!»

سر این آهنگ فهمیدم که فرشید کارهای خارجی هم داشته و یک آلبوم جدید به زبان انگلیسی در دست تهیه داره که این آهنگ رو برای اون داره ضبط می کنه.

فرشید تعریف کرد که موضوع آهنگ «با من دعا کن» که به اسم «تغییر» (change) هم معروف شده، بعد از صحبت با یک سرباز آمریکایی که از عراق بر می گشته به ذهنش رسید: «توی یه پرواز داخلی، این سرباز کنار من نشسته بود. سر صحبت باز شد و برام تعریف کرد که سربازهای آمریکایی چقدر تو عراق ناراضی هستن و دوست دارن هرچه زودتر برگردن آمریکا. دچار یک جور سردرگمی شدن. عکس هایی رو از سربازها نشون داد که داشتن گریه می کردن. خیلی تحت تاثیر قرار گرفتم و این آهنگ رو بعد از اون ملاقات نوشتم.»

آهنگ درباره ی آرزوی تغییره. تغییر در شرایط فعلی؛ جنگ. شعرش، گرد یک نامه می چرخه که از طرف یه سرباز برای خانواده اش فرستاده شده و در عین حال، در این ترانه از خانواده هایی صحبت می شه که بازگشت فرزندشون رو از جنگ نمی بینن.

فرشید گفت اینقدر به این آهنگ ایمان داره و براش مهمه که همه پیامش رو بشنون که حتی اگه طرفدارای «مک کین» هم می گفتن اینو بخون، شب انتخابات براشون می رفت رو صحنه!

اون جور که به نظر می آد، آلبوم به زبان انگلیسی فرشید، زودتر از آلبوم جدید ایرانیش وارد بازار می شه. آهنگ ها در استودیوی «فرخ آهی» در لس آنجلس ضبط شده؛ جایی که اولین آلبومش، «بانو»، رو حدود ده سال پیش ضبط کرد. استودیویی که یک بار کامپیوترش خراب شد و کل آهنگ «رویا» رو مجبور شد از اول ضبط کنه. استودیویی که خواننده های معروفی مثل «التون جان»، «دونا سامرز» و... کارهاشون رو اون جا ضبط کردن.

با فرشید کلی از خاطره ضبط آهنگ هاش در استودیو حرف زدیم و روزهای خانه به دوشی اش در لس آنجلس و این که امیدواره بتونه با این موقعیت هایی که داره براش پیش می آد، ایرانی ها رو بیشتر در بازار موسیقی آمریکا معرفی کنه. آخرین جمله های من و فرشید ساعت ۹ شب، دم در استودیو رد و بدل شد. من روی چمدونم نشسته بودم و منتظر تاکسی بودم و اون هم داشت برمی گشت استودیو که بقیه قسمت های آهنگ «با من دعا کن» رو ضبط کنه.