«یکی از ایرادهایی که به من می گیرند این است که ترانه هایم فاقد ریتم لازم جهت بشکن زدن هستند.»
این را «هومن جاوید» می گوید و پشت میکروفون، روی صحنه در حالی که صورتش از گرمای سالن خیس عرق است، مردم را تشویق می کند به دست زدن و همراهی با قطعات.
جمعه ۱۴ تیر است و دومین شب از اولین کنسرت پاپ «هومن جاوید» در سالن اختصاصی کاخ نیاوران.
«بابک ریاحی پور» نوازنده بیس، «شاهرخ پورمیامین» نوازنده گیتار الکتریک، «عین الله کیوان شکوه» نوازنده درامز و «سردار سرمست» نوازنده کیبورد، اجرای سازی را شروع کرده اند که هومن جاوید، بدو بدو از پشت جمعیت روی صحنه می آید و پشت میکروفن می ایستد. نور توی سالن قطع می شود و فقط صحنه اجرا روشن است. جاوید پر از انرژی و پر از حرکات نمایشی دست و گردن است که نمونه های فراوانش را می شود در اجراهای خوانندگان در تلویزیون دید.
به گفته جاوید، این گروه تمرین هایش را از بهمن سال گذشته (سال ۱۳۸۶) شروع کرده است. نوازندگانی که با هم در گروه های مختلف ساز زده اند یا در کنار هومن جاوید بوده اند و با او تجربه همکاری دو به دو را دارند؛ حالا در یک گروه جمع شده اند که کاری متفاوت ارائه کنند.
جاوید که پیشنهاد تشکیل این گروه را داده، می گوید هدفش ارائه متفاوت موسیقی پاپ است. «می خواهم پلی بین موسیقی هنرمندانه و آرتیستیک و موسیقی سرگرم کننده ایجاد کنم. ما هیچ وقت بین این دو موسیقی مرز مشترکی ایجاد نکرده ایم. نوازندگان یا به سمت هنرمند شدن رفته اند یا به سمت خالتور شدن.»
او اضافه می کند: «کسی اندیشه و شادی را همراه با هم به مردم ارائه نکرده است. شما اگر به کنسرت های "فرمان فتحعلیان" نگاه کنید می بینید که کنسرت هایش هم جنبه اندیشه و عرفان دارد و هم شادی و هیجان در قطعات دیده می شود. ما هم می خواهیم که از طرفی موسیقی مان تقلیدی نباشد و ایده ای را دنبال کند و هم این که مردم را از سالن شاد بیرون بفرستد.»
برای همین ها هم است که جاوید مثل شومن ها روی صحنه اجرا، حرکت می کند. دست هایش را در هوا تکان می دهد، هنگام خواندن به رو به رو اشاره می کند و از مردم می خواهد که شاد باشند و دست بزنند.
این کنسرت، اجرای دوباره کارهای قبلی او در گروه هایی مثل «راز شب»، «زیبازی» و «آزمون و خطا» است. قطعاتی که تنظیم دوباره شده اند و حال و هوای دیگری دارند.
«آرزو ها» از آلبوم «زی بازی» که جاوید آن را با «رامین بهنا» اجرا کرده است. «حضور» از آلبوم «دارقالی» با گروه راز شب و «بیگاه شد» از آلبوم «زی بازی» قطعاتی هستند که یکی پس از دیگری در این کنسرت اجرا می شوند.
شعر «بی گاه شد» از مولوی است. جاوید بعد از اجرای آن به جمعیت می گوید: «خیلی که خشن نبود؟»
او بعد توضیح می دهد که «خیلی وقت ها گروه های پاپ بیشتر به مسائل عاطفی و شکست های عشقی می پردازند اما بهتر است علاوه بر آن، به موضوعات متنوع تری پرداخته شود.»
شنوندگان آرام و قطعات ریتم دار
بخشی از شنوندگان آرام سرجای خود نشسته اند و بعضی ها هم در هنگام اجرای قطعات ریتم دار تر، سرتکان می دهند. آن ها در این سال ها به خوبی یاد گرفته اند که باید کنسرت های پاپ را با همان آرامشی ببینند که کنسرت های کلاسیک را. برای همین است که هومن جاوید هر از گاهی یادآوری می کند که «دست بزنید و به ما توی اجرا کمک کنید.»
او بعد از اجرای هر قطعه، توضیحی را هم چاشنی ماجرا می کند. مثلا بعد از اجرای یک قطعه می گوید: «برای اینکه خستگی مان دربرود و خوشحال تر باشیم "ترانه" را اجرا می کنیم.»
«ترانه» قطعه ای است که با صدای «آرش سبحانی» در گروه «کیوسک» اجرا شده است. اما جاوید می گوید که این قطعه اولین بار با صدای او ضبظ شده، ولی فرصتی برای انتشار پیدا نکرده است.
آواز ترانه با دیگر قطعات فرق دارد و سرهم کردن کلمات پشت سرهم تمرین زیادی می خواهد که هومن جاوید این تمرینات را پشت سر گذاشته است.
بابک ریاحی پور
«بابک ریاحی پور» ماه پیش با گروهی که اسم خود را روی آن گذاشته، کنسرتی را در تهران برگزار کرد و حالا مثل همیشه خندان در کنار «شاهرخ پورمیامین» ایستاده است. او هفته بعد هم با گروه دیگری به نام «کولاژ» در تالار وحدت ساز می زند. به نظر می رسد که حتی یک هفته هم بیکار نیست.
او معتقد است که نوازنده در ایران چاره ای جز این ندارد. «وقتی تصمیم میگیرید به عنوان موزیسین در ایران امرار معاش کنید، باید در گروههای مختلف فعالیت داشته باشید. تدریس کنید و در استودیو برای آلبوم های مختلف ساز بزنید.»
کنسرت گروه هومن جاوید دو بخش دارد. بخش اول که تمام می شود، همه سالن را ترک می کنند. برخی ترجیح می دهند در هوای باز کاخ نیاوران قدم بزنند. شب کم کم به پایان می رسد و چراغ ها با فاصله، کاخ را روشن کرده اند و آن را از عظمتی که دارد تا فضای سبزی که شبیه به پارک است، پایین آورده اند. کاخ اصلی و کوشک احمد شاهی هم در تاریکی فرورفته اند.
کنسرت دو بخشی و شنوندگان سر در گمقسمت دوم شروع می شود. گروه روی صحنه می آید و از همه بیشتر حضور «عین الله کیوان شکوه» درامر گروه جلب توجه می کند. ۶۳ سال سن دارد و توانایی او در نواختن باعث تعجب کسانی است که او را نمی شناسند.
«رویای شیرین» و «روز و شب» که قبلا در گروه راز شب اجرا شده، «جان جهان» از آهنگ های «رامین بهنا» ، «شهد بهشتی» از آلبوم «آزمون و خطا» قطعاتی هستند که در قسمت دوم اجرا می شوند.
بعضی از شنوندگان هنوز سردرگم هستند. نمی دانند به کنسرت راک آمده اند یا پاپ. هرچند روی پوستر ها و در خبرها اعلام شده که این کنسرت پاپ است. اما تجربه نشان داده که نباید اعتماد کرد.
با وجود این که سازبندی قطعات، راک است اما قطعاتی که اجرا می شود و حال و هوا و نحوه اجرای خواننده گروه، پاپ است. البته سابقه نوازنده ها هم چیز دیگری را می گوید.
«سردار سرمست» همیشه با گروه راک «۱۲۷» ساز زده و در هیچ گروهی به عنوان نوازنده ثابت حضور نداشته است. اما حالا که دو عضو «۱۲۷» در امریکا هستند و سه عضو آن در ایران و نمی شود اعضای این گروه دور هم جمع شوند، او در گروه هومن جاوید ساز می زند. البته تا وقتی که به دوستانش در امریکا بپیوندد.
او درباره استمرار کارش با گروه جاوید می گوید: «همه چیز را زمان مشخص می کند. نمی شود تصمیم گرفت که این گروه چه گروهی خواهد شد. همه چیز بستگی به این دارد که بچه ها دور هم جمع شوند و کار کنند.»
او در گروه ۱۲۷ هم کیبورد می زد، هم پیانو و هم در ساخته شدن قطعات مشارکت می کرد. کسی ایده ای را می آورد در گروه و بچه های ۱۲۷ روی آن کار می کردند. اما وقتی «سرمست»، به گروه هومن جاوید آمد قطعات ساخته و آماده بود. «این موسیقی، تضادی با سلیقه ام ندارد چون سبک های متنوع موسیقی را گوش می دهم و دوست دارم.»
البته کیبوردیست گروه هنوز از برنامه این گروه مطمئن نیست و می گوید که اگر اجرا باشد و اعضای گروه بخواهند دور هم جمع شوند، مشارکت می کند.
گروه هدف دار«هومن جاوید» می گوید که این گروه «هدف دار» است و برنامه های زیادی برای آینده دارد. گروهی که نام خودش هم بر آن است.
در ایران نامگذاری گروه های موسیقی به اسم افراد چندان متداول نیست، البته چند مدتی است که به تعداد گروه هایی که با اسم خواننده یا نوازنده نامگذاری شده اند، اضافه می شود.
«هومن جاوید» می گوید: «من از سال ۱۳۷۶ به طور حرفه ای آواز می خوانم و در پروژه های مختلفی کار کرده ام. همیشه از من ایراد می گرفتند که چرا گروه مستقل خودت را تشکیل نمی دهی و پیشنهاد می دادند که به دلیل ماهیت معنای اسمم، نام خودم را روی گروه بگذارم.»
حالا نام هومن جاوید روی گروهی پنج نفره است و بقا یا فنای این گروه بستگی به شرایط اقتصادی، فرهنگی، حس و حال نوازنده های گروه، برنامه منسجم و خیلی چیزهای دیگر دارد. نوازندگانی که البته ترجیح می دهند در گروه های خود، گروه هایی که احساس تعلق خاطر بیشتری به آن دارند، ساز بزنند.
عکس ها از علیرضا ایرانی نژاد